ကဗ်ာနကၡတ္ႏွင့္ စကားလံုးၾကြီေသာအာကာ

စကားလံုးတိခမ္းနားေရ
ယဥ္ေက်းမႈအဆင့္အတန္းဆိုစြာ
ဂုဏ္အရွိန္အဝါရို႕ရြာသြန္းခိုက္မွာ
ပြင့္လန္းကတ္ေတ ရာသီလိုက္ပန္း
ႏီြပန္းလား..မိုးပန္းလား…ေဆာင္းပန္းလား….။

“ငါ”လို႔ လက္မ,ေထာင္လုိက္စြာ
လက္မ,က အတိတ္ဖက္ကိုရာ ထိုးလို႔..
“ငါ” ဆိုစြာ “ငါ” မဟုတ္ဗ်ယ္လာ.....။

¸.•♥´¨`♥•.¸ •.¸¸.•. •.¸

ကဗ်ာ..
ၾကယ္စင္တိကို အမႊမ္းတင္ထားေရ
ရွင္သန္ထေျမာက္ျခင္း...။

အခ်ိန္အခါ…
တံခါးလာေခါက္ေတ ကဗ်ာလက္အတြက္
ၾကယ္အၾကြီတစ္ပြင့္ကို ကမ္းလွမ္းေရ
နမ္းခြင့္လက္ေဆာင္ယူပါလတ္...။

¸.•♥´¨`♥•.¸ •.¸¸.•. •.¸

ျမတ္ႏိုးျခင္း…
နိမ့္က်လာေရ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းကိုထက္သို႔
စကားလံုးတိကိုျပန္ပနာ
တယုတယ.ပစ္တင္လို႔….။

ငါ့ေဘးမွာ
ထုိင္ၾကည့္နိန္စြာ
ငါ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ….။

¸.•♥´¨`♥•.¸ •.¸¸.•. •.¸¸

ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္နန္႔ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခု
လင္းအာရုဏ္လာ ညဇာဖက္လား
ကြဲကြဲျပားျပား မမွတ္မိ
ေရာင္ျခည္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တိ ၾကားထဲ
တိုးဝင္ ပုန္းေအာင္း လားလီေရ…..။

¸.•♥´¨`♥•.¸ •.¸¸.•. •.¸¸

(နတ္ေမာင္)

ပဥၥလက္လမ္းမ

ဘဝက အန္ထုတ္လိုက္ေတ
နာက်င္မႈတိကို အံၾကိတ္ခံ
ဒဏ္ရာအျပည့္နန္႔ အိမ္မွာ
ငါ့ကုိယ္ငါ
ေလာင္ကြ်မ္းပစ္ေတ...။

ေဝဒနာကို အရက္မွာစိမ္
မ်ိဳသိပ္ခေရျပကၡဒိန္ကိုေလ့
မလွန္ခ်င္ဗ်ယ္...။

ကံႏွင္ရာသို႔ ရြင့္ဖို႔
သစ္ရြက္အိုတစ္ရြက္အတြက္
နီညိဳညိဳမွာ အပူသွ်ိန္ျပင္းအားက
ညွင္းဆဲခက္ထန္တုန္းပါကာ....။

မျမင္ရေရအေမွာင္ထုကုိ
အျပစ္တင္ယင္း
လွီကားရင္းထိငါလူးက်...။

ျပန္ထဖို႔ပ်င္မွာ
ငါ့့ျခီေထာက္က
ေခါင္မိုးထက္မွာခ်ိတ္နိန္လို႔
မျမင္ချပန္...။

အသက္မဟိေရ
လမ္းမထက္မွာ
ရွိဆက္ရဖို႔လတ္...။

ငါ့ဝိဥာဏ္ကိုခင္းက်င္း
ငါနင္းေလွ်ာက္ပလိုက္မိေရ
“မေရာက္သိမ့္” ဆိုေရ
ရီလာေျမာင္းပီးအေတြးနန္႔...။

ဝီးလြင့္လားေရ
ရြက္ႏုသစ္ေခ်တိအတြက္ စိုးရိမ္လို႔
ရင္ထဲမွာ ငိုယုိ
မျပိဳေရ မိုးေအာက္မွာ
ငါ့ တစ္ေယာက္တည္း
ျပိဳနိန္ပံုကေတာ့...။

............

နတ္ေမာင္

(ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ျပိဳလဲသူ အခင္ထြီးအတြက္)